In maart 2010 verscheen het artikel ‘“The Suspects Wore Louboutins’ in Vanity Fair. In 2011 kocht Sophia Copolla de filmrechten (trailer). En in 2012 werd Emma Watson gecast voor de hoofdrol. Omdat schrijver Nancy Jo Sales zoveel materiaal verzameld heeft, is er nu ook het boek-van-de-film: The Bling Ring.
Over vijf jongeren die de huizen van beroemdheden leeg stelen. Omdat een tas van Marc Jacobs niet genoeg is. Ze willen dé tas van Marc Jacobs die ze Lindsay Lohan hebben zien dragen.
Maar het schijnt dus een verbijsterend verhaal te zijn. Over de degradatie en ondergang van celebrity-cultuur, over de gevolgen van roem, merken en geld. De 1%, recht in je gezicht.
Misschien werkt zo’n film wel beter dan Occupy Wallstreet.
Wie houdt er niet van Rachel Kushner? (spoiler: niemand)
Haar nieuwe boek heet The Flamethrowers en werd vorige week in een enorm stuk bewierookt door James Wood, de grote man van de New Yorker. Maar alleen dit heb je nodig: Rachel Kushner’s second novel,
“The Flamethrowers,” is scintillatingly alive, and also alive to artifice. It ripples with stories, anecdotes, set-piece monologues, crafty egotistical tall tales, and hapless adventures: Kushner is never not telling a story.”
Het gaat over een meisje die van motors houdt en in de East Village in New York woont in de jaren zeventig. Het gaat over kunst. En Motors. En over radicalen in Italië in de jaren zeventig.
Voor op de vakantielijst.
Dit Is Water
In 2005 geeft David Foster Wallace een toespraak voor de studenten van Kenyon College. Hij geeft het beste levensadvies dat je maar kan krijgen. Om de speech toegankelijk te maken voor een groter publiek heeft vormgeversbureau The Glossary er een filmpje van gemaakt.
Heel mooi, maar kijk vooral ook de hele speech. En natuurlijk, lees het stuk dat ik afgelopen najaar schreef over Foster Wallace, als je durft.
Tussen de stafftips van het American Bookcenter in Amsterdam: Valeria Luiselli. Ik kan weinig meer over haar vinden dan een recensie in The Guardian waar ze tot vaandeldrager van een ‘new wave of Latin American writers’ wordt gebombardeerd.
Valeria Luiselli is Mexicaans, maar dit boek gaat een keer niet over drugsmoorden en geweld. Faces is the crowd gaat over een schrijfster in Mexico-stad die geobsedeerd raakt door de lang vergeten dichter Gilberto Owen. Ergens gaan de verhaallijnen en perspectieven door elkaar lopen en uiteindelijk blijft er een soort bovennatuurlijke roman over, zweterig en poëtisch.
De recensente uit de Guardian vroeg aan Luiselli via Twitter waarom het verhaal niet echt een kop en een staart had. En Luiselli antwoordde:
“I don’t believe in the ‘grand finale’. I hate Wagner.”
Dat zit wel goed.
