Blog over literatuur en technologie. Meer op Vrij Nederland en Literaturfest.

Vandaag 25 jaar geleden: de ramp in het Hillsborough-stadion in Sheffield waar een heel supportersvak fataal in de verdrukking kwam. Zesennegentig Liverpool-fans kwamen om het leven (Vera Mulder tipt dit boek over de ramp).

Nu is Liverpool voor het eerst sinds 1990 weer op titelkoers. En wat een sfeertje. Hier voor de wedstrijd van afgelopen weekend. Liverpool- Manchester City. En Anfield zingt You’ll never walk alone.

Nina Polak, voormalig Groene Amsterdammer redacteur, nu cultuur-principessa van de Correspondent, heeft een boek geschreven. Hierboven te zien dat het waar is. En dat is zeer goed nieuws.
Over de zoon en dochter van twee moeders, over onsterfelijke kunstenaars en ontsporende liefdeslevens. Het klinkt als een roman om aan het strand lezen. Liefst bij veertig graden boven nul.
Vanaf donderdag in de winkel. High-res

Nina Polak, voormalig Groene Amsterdammer redacteur, nu cultuur-principessa van de Correspondent, heeft een boek geschreven. Hierboven te zien dat het waar is. En dat is zeer goed nieuws.

Over de zoon en dochter van twee moeders, over onsterfelijke kunstenaars en ontsporende liefdeslevens. Het klinkt als een roman om aan het strand lezen. Liefst bij veertig graden boven nul.

Vanaf donderdag in de winkel.

Peter Matthiessen overleden. Dat had ik even gemist. Sjieke New Yorkse schrijver. Richtte ooit samen met zijn vrienden de Paris Review op. Ik wil dat ook. Een succesvol tijdschrift oprichten in Parijs.
theparisreview:

RIP our co-founder and longtime friend Peter Matthiessen. We are honored to have known him and will miss him dearly. 
Read his Art of Fiction interview.
Read his story “A Replacement.”
Listen to Matthiessen on the art of travel writing.
Pictured: Matthiessen with Paris Review co-founders William Styron, Tom Guinzburg, and George Plimpton.
High-res

Peter Matthiessen overleden. Dat had ik even gemist. Sjieke New Yorkse schrijver. Richtte ooit samen met zijn vrienden de Paris Review op. Ik wil dat ook. Een succesvol tijdschrift oprichten in Parijs.

theparisreview:

RIP our co-founder and longtime friend Peter Matthiessen. We are honored to have known him and will miss him dearly. 

Read his Art of Fiction interview.

Read his story “A Replacement.”

Listen to Matthiessen on the art of travel writing.

Pictured: Matthiessen with Paris Review co-founders William Styron, Tom Guinzburg, and George Plimpton.

Zadie Smith doet voor hoe je over klimaatverandering schrijft

Sing an elegy for the washed away! For the cycles of life, for the saltwater marshes, the houses, the humans—whole islands of humans. Going, going, gone! But not quite yet. The apocalypse is always usefully cast into the future—unless you happen to live in Mauritius, or Jamaica, or the many other perilous spots. According to recent reports, “if emissions of global greenhouse gases remain unchanged,” things could begin to get truly serious around 2050, just in time for the seventh birthday party of my granddaughter. (The grandchildren of the future are frequently evoked in elegies of this kind.) Sometimes the global, repetitive nature of this elegy is so exhaustively sad—and so divorced from any attempts at meaningful action—that you can’t fail to detect in the elegists a fatalist liberal consciousness that has, when you get right down to it, as much of a perverse desire for the apocalypse as the evangelicals we supposedly scorn.

[…] What shall I tell my seven-year-old granddaughter? Her teachers will already have explained that what was happening to the weather, in 2014, was an inconvenient truth, financially, politically—but that’s perfectly obvious, even now. What she will want to know is why this movement took so long to materialize. So I might say to her, look: the thing you have to appreciate is that we’d just been through a century of relativism and deconstruction, in which we were informed that most of our fondest-held principles were either uncertain or simple wishful thinking, and in many areas of our lives we had already been asked to accept that nothing is essential and everything changes—and this had taken the fight out of us somewhat.

Elegy for a Country’s Seasons in de New York Review of Books.

Poëzie waar mannen van gaan huilen

image

De Britse schrijver Anthony Holden heeft een boek gemaakt met gedichten waar mannen van gaan huilen. Een idee dat ontstond, zoals hij vertelt in het voorgepubliceerde voorwoord in The Guardian, op een druilerige dag tijdens een diner.

Mannen zijn volgens Holden niet snel geneigd te grienen, maar als je even doorvraagt hebben ze allemaal een gedicht dat de waterlanders doet aanrukken. Dat bleek op die druilerige tafel, toen hij eens rondvroeg bij zijn vrienden (allemaal beroemde schrijvers). Daarop besloot Holden een bloemlezing te maken. Honderd volwassen hebben een gedicht gekozen: Christopher Hitchens, Frank Kermode, Jonathan Franzen, etc.

Nu ben ik geen vaste dinergast van Holden, en niet een groot huiler (ik ben dan ook geen beroemd schrijver), maar toch een poging voor een Nederlands gedicht dat zorgt voor tell-tale tingle between the shoulder blades. ‘November’ van JC Bloem.

Read more